Mijn eerste tocht.

Rota Vicentina, Zuid-West Portugal.
Mijn allereerste wandeltocht.

Ik had het onbeschrijfelijke geluk dat ik me zes weken kon losweken uit de dagelijkse beslommeringen en werkzaamheden om mijn eerste solo-wandeltocht – ook mijn eerste wandeltocht overigens – werkelijkheid te laten worden. Ik voelde me een lucky hiker. Al deze tijd bleek ik uiteindelijk niet nodig te hebben, maar het was een zaligheid om deze ruimte te ervaren en uit de losse pols te kunnen plannen.
Ruim vier weken heb ik gewandeld, in Zuidwest Portugal door het wonderschone Alentejo en een deel van de Algarve. Ik volgde alle paden van de Fisherman’s Trail (Trilho dos Pescadores) en een handvol etappes uit de Historische Route (Caminho Historico).

Geen ervaring
Zonder enige wandelervaring begon ik aan dit avontuur. In de drie voorafgaande weekeinden probeerde ik mezelf te verdiepen in de kunst van het wandelen. Ik zocht een uitrusting bij elkaar. Ik moest mijn nieuwe schoenen inlopen, de voordelen van mijn merinowollen onderbroeken ondervinden en voelen wat het was om voor het eerst in dertig jaar weer eens met een rugzak te lopen.
Tijdens mijn aanloop vroeg een van mijn dochters tamelijk verontrust of ik ook van plan was met oefenen door onze stad te wandelen. Hoezo?, voeg ik enigszins naïef. ,,Nou pap, wij willen zo gaan shoppen, maar als jij dan met die kousen en die stokken door de straten wandelt, duiken wij graag even weg.”
Ja, zo populair is wandelen bij tieners. Niettemin vonden ook zij mijn avontuur boeiend en ook wel een klein beetje indrukwekkend. Tenminste, als ik zou slagen in mijn missie.

Van noord naar zuid
Mijn idee was om te vliegen op Lissabon, de bus te nemen naar het dorp Santiago do Cacem en vandaar via het binnenland naar de kust (Porto Covo) te wandelen. Om vervolgens langs de oceaan zuidwaarts naar de vuurtoren van Cabo de Sao Vicente te wandelen.

De Fisherman’s Trail bleek echter verlengd met een paar etappes dus die heb ik toegevoegd. Het nieuwe eindpunt werd Lagos aan de Algarve. Omdat ook daar nog voldoende tijd resteerde, de laatste etappe niet de leukste was en ik voor mijn gevoel nog lang niet was uitgewandeld, ben ik ook routes van zuid naar noord gaan lopen in het rustige binnenland. Dat was een verademing in vergelijking met de laatste etappe aan de Algarve waar veel volk op de been was.

Rust & aanmoedigingen
Ik bleek een liefhebber van absolute rust. Het liefst kwam ik helemaal niemand tegen, maar eerlijk gezegd weet ik niet of ik zonder aanspraak, hulp en vriendelijke woorden de fictieve eindstreep had gehaald. De paar mensen die ik ben tegengekomen, ben ik dankbaar voor hun steun. Al was het maar een opbeurend woordje of een aanmoediging – ik had het nodig in de eerste week. Net als de onvoorwaardelijke steun van het thuisfront.
Dagelijks appte mijn vrouw mij voor het vertrek een Quote van de Dag. Daaruit sprak zoveel liefde en aanmoediging, dat ik onmogelijk kon opgeven.

Waarom? Waarom!?
Heb ik daar wel eens aan gedacht? Ja, meer dan eens. Maar het is er nooit van gekomen, ook niet bijna. Ik heb gedacht: waarom doe ik mezelf dit aan? Is dit niet je reinste zelfoverschatting? Waarom wil een 56-jarige man van 105 kilo met een rugzak van 11 kilo plus 3 liter water, al ploegend door mulle zandpaden, een nieuwe horizon voor zichzelf creëren?
Omdat het mij zo heerlijk leek om het hoofd leeg te kieperen na een lastige coronatijd. Omdat ik er als creatief mens behoefte aan had mijn gedachten vrij te laten stromen. Ik wilde zwemmen in mijn hoofd. Niet elke dag hard borstcrawlen, maar soms gewoon dobberen op mijn rug met mijn kop in de zon, of even rustig watertrappelen en dan weer vol passie in de golven duiken.
Ik wilde even er tussenuit. Om te dansen met mezelf. En ik hoopte maar dat we samen een fijne tijd zouden hebben.

Tranen van wanhoop en trots
Die tijd is er gekomen. We hadden het bijzonder goed samen, maakten geen ruzie, hielden van dezelfde wijn en kwamen ook nog tot heldere gedachten over de toekomst. En passant viel ik bijna tien kilo af en voelde ik dat mijn frissere geest weer in een opgeruimd huis kon wonen. Het wandelen van de Rota Vicentina werd een ervaring om nooit meer te vergeten.
De worsteling met alle pijnlijke plekken aan en in mijn lichaam, de geestelijke strijd met de twijfels, het gevecht met de natuurelementen als mul zand, steile bergpaden en harde wind, het met de dag fysiek en mentaal sterker worden, de vriendschap die ik sloot met mijn rugzak en de liefde die ik voelde voor mijn schoenen. Je kunt er om lachen, maar ik heb het echt allemaal beleefd.
Net als tranen die prikten achter mijn ogen op de eerste dag – de bloedhete dag waarop ik wanhoop in zijn puurste vorm proefde op mijn uitgedroogde tong. Ik dacht even de fout van mijn leven te hebben gemaakt. Zouden ze me hier wel kunnen vinden? Gelukkig voelde ik die tranen ook van trots op een van de laatste, regenachtige dagen toen mijn lichaam en hoofd de zwaarste etappe met stevige klauter- en glijpartijen tussen Sagres en Salema goed hadden verteerd.

Mijn route:

Vanzelfsprekend loop je op een dag meer dan de aangegeven kilometers van de route. Mijn stappenteller gaf toch altijd wel een plusje van 3-5 kilometer aan.
Je verdwaalt namelijk wel eens, je wilt onderweg soms een strandje pakken, of je ziet een mooi uitkijkpunt dat net van de route af ligt.
Je moet ook op zoek naar je slaapplek, en vaak naar een supermarkt of restaurant. Ik overnachtte een paar keer buiten het dorp van aankomst. Dat kon een eigen keuze zijn, maar een enkele keer was dit ook gedwongen, omdat er geen leuke plekken meer vrij waren.
Als hotelier probeerde ik ook iets van de overnachting te maken. Het gevolg is wel dat je soms voor een paar flessen water en wat fruit toch nog 3 tot 4 kilometer extra (heen en weer) loopt tussen hotel/ B&B en supermarkt.